arabiado

Nga Anna Achmatova

Ëndërr

E dija, ti po m’ shihje n’ëndërr

Andaj gjumi s’po më zinte.

Një dritëz e mugët kaltëronte

e udhën më printe.

***

Kopshtin e mbretëreshës sodisje

Pallat’n’e saj të bardhë, kurorëderdhur

dhe portat arabeskash të zinj qëndisur

në hyrjet kumbuese gurëgdhendur.

***

Përpara rendje mospërfillës ndaj rrugës

e mendoje: “Më shpejt, më shpejt,

Oh, sikur veç t’arrija ta gjeja,

të mos zgjohesha para se ta prekja ”.

***

Dhe roja i të bukurave porta

të thirri nga pas: “Ej, ku shkon?”

Kërkëllinte, po krisej akulli,

nën këmbë uji pis i zi sterroste.

***

“Ky është liqeni, - mendoje –

në liqen gjendet një ishull…”

Por në terrnajën e një hopi

një zjarr kaltërosh vezulloi.

***

Tek u zgjove në agun e ashpër

të një dite të shkretë, rënkove,

e për herë të parë

më thirre fort në emër.

***

Mjalti i egër ka shije lirie

Mjalti i egër ka shije lirie,

Pluhuri, shije rrezesh dielli,

Buzët e virgjëra, shije manushaqje,

dhe ari s’ka shije.

Luledjegësi ka shije uji

dhe dashuria, shije molle.

Por njëherë e mirë e kemi mësuar

Që gjaku veç shije gjaku ka…

***

Më kot prokurori romak,

mes britmave ogurzeza të plebejve

lau përpara popullit duart,

e më kot mbretëresha e Skocisë

fshinte stërpikjet e kuqe

nga pëllëmbët hollake, në terrin

mbytës të pallatit mbretëror…

*

Përktheu nga italishtja: A. Baro

Piktura: Gustave Coubert - Ëndrra (1844)

Nga Jorge Eduardo Eielson

***

Gjenezë

Një fjalë e vetme si dielli

një fjalë e kaltër si toka

fjala Adam që fle

ngjitur me fjalën Evë.

***

Ceremoni vetmitare para pasqyrës

Kur e kur ndjej zallahinë e yjeve

ndër kocka. Herë të tjera

në shputat e këmbëve. Kur e kur këndoj

kur e kur qaj rizgjohem mes buzëqeshjesh

shtrihem mes rënkimesh

ngatërroj kokën time me kërthizën

zemrën time me këpucët. Kur e kur këlthas

teshtij n’përqafim rrok mobilje dyer

krijesa

që më këqyrin e sy nuk kanë

që më thërrasin e gojë nuk kanë

vështrohem në pasqyrë dhe shoh një gorillë

të vetmuar

që kapërdin kadife. Shoh edhe

mijëra e mijëra njerëz

të gjithë si dy pika uji me mua të gjithë mbuluar me

shkumë

Çik një mur çfarëdo

dhe e ngatërroj me hënën

Ngjis dhe zbres shkallare të padukshme

Rrugë cit me hije

Autobuzë të bllokuar. Por mbi të gjitha

Ëndërroj gjëra absurde

Një fetë bukë me gjalp

Për shembull një kupë me qumësht në mëngjes

Një ledhatim në faqe

Për t’u rizgjuar më pas e kuptuar

që asgjë syresh s’është e mundur… që

përnjëmend

kokën e kam në kërthizë

zemrën në këpucë

si mijëra e mijëra njerëz

t’gjithë mbuluar me shkumë

t’gjithë dy pika uji njësoj si unë

***

Këngë

Sot n’ag

Në një qoshk të kopshtit

Varrosa zemrën time

S’e di në përnjëmend

ishte zemra ime

apo saksi im

Ka gjasa madje

Që zemra ime

Të jetë veç një kombinim

I seksit tim me saksin tim

E aty të mos ketë kopsht

Por veç një këngë

Që unë shkëmbej me zemrën time

Dhe me saksin tim.

Përktheu nga italishtja: A. Baro

Per D.

Ishte një prej atyre netëve, kur toka duket e vdekur së ftohti. Ajria e ngrirë bëhet e ngurtë, e prekshme, mend të lëndon; as një puhizë nuk lëviz; ajo kafshon, depërton, than, vret pemët, bimët, insektet, madje edhe zogjtë e vegjël, që bien nga degët mbi tokën e fortë dhe, nën kafshimin e acarit, edhe ata bëhen gur njësoj si toka. Hëna, në çerekun e saj të fundit, anuar më një krah, e zbehtë meit, ngjante si të ish në grahmat e vdekjes, në mes të asaj hapësire dhe aq e brishtë ish, saqë dukej se s’kish takat as të ikte; qëndronte atje lart, edhe ajo e pikur nga ashpërsia e thëllimit. Shpërndante një dritë të trishtë mbi botë, atë dritë agonie e të marrtë që çdo muaj, në fund të ripërtëritjes së saj, ajo na dërgon. Karli dhe unë po ecnim krah për krah, të kërrusur, duart rrasur në xhepa dhe çiftet hedhur në krahë. Galloshet, të mbështjella me lesh që të mund të ecnim lehtësisht në kënetën e ngrirë pa rrëshkitur, nuk lëshonin asnjë pipëtimë. Unë sodisja renë e bardhë që prodhohej nga firoma e zagarëve tanë. Për një kohë të shkurtër, u gjendëm buzë kënetës dhe kuturisëm në një prej shtigjeve, mespërmes kallamishteve të thara që ngriheshin në atë pyll xhuxhmaxhuxh. Bërrylat tanë, tek fshiknin kallamat e gjatë e majëmprehtë, linin pas nesh një fëshfërimë të lehtë; si kurrë ndonjëherë ndjehesha i kapërthyer nga turbullimi i çuditshëm dhe i gjithëpushtetshëm që më cysin përbrenda kënetat.
Lexo më tej »

Nga Pier Paolo Pasolini

Seksi, ngushëllim’ i mjerimit!

Bushtra është mbretëreshë, froni i saj

një gërmadhë, toka e saj një copë

lëndinë e pëgërë, skeptri i saj

një çantë e kuqe e feksur:

Leh natën, e ndyrë dhe e egër

si një mëmë e lashtë: mbron

mallin dhe jetën e vet. Lexo më tej »

Malinconia della sera

Pensi che verranno dimenticati i miei capelli ramati,

la dorata linea ossea nel mezzo del mio petto

i due occhi elettrizanti, le labbra refrattarie

e le gambe muscolose, leggere girovaganti…

Le mie braccia stringenti come anelli di manette

Pensi che verranno dimenticate le mie palme come la sorte? Lexo më tej »

Nga Dino Buzzatti

I zymtë dhe harkmprehtë është pallati i lashtë i peshkopëve, mureve të tij pikon igrasi, dhe qëndrimi aty në netët e dimrit është një torturë e njëmendtë. Edhe katedralja ngjitur me të është e stërmadhe, gjithë një jetë nuk mjafton t’i biesh aneqark nga kreu në fund, madje atje ka një aso kapërthimi kapelash dhe sakrestish ku pas shekujsh braktisjeje, do syresh kanë mbetur ende thuajse të pazbuluara. Ç’do të bëjë mbrëmjen e Kërshëndellave – pyesim vetiu - kryepeshkopi i hajthëm, fillthi vetëm, ndërsa gjithë qyteti feston? Si do ta mundë, vallë, trishtimin e shpirtit? Gjithsekush e ka nga një ngushëllim: vocërraku ka trenin dhe pinokun, motërza ka kukullën, mëma ka të vegjlit rrotull, i sëmuri një shpresë të re, beqari plak mikun e azdisjeve, i burgosuri zërin e një tjetri në qelinë pranë. Po kryepeshkopi ynë si do t’ia bëjë, vallë? Buzëqeshte i zellshmi dom Valentini, ndihmësi i shkëlqesisë së tij, tek dëgjonte gjindjen të fliste kësisoj. Kryepeshkopi ka Zotin, mbrëmjen e Kërshëndellave. I përgjunjur, fillthi vetëm në mes të katedrales së akullt e të shkretë, në sy të parë mend të këput shpirtin, por veç ta dini, se! Ai s’është aspak fillikat vetëm, dhe as të ftohtë nuk ka, as i braktisur nuk ndjehet. Në mbrëmjen e Kërshëndellave, Zoti vërshon në tempull, për kryepeshkopin, anijatat grafullojnë nga prania e tij, në kuptimin e vërtetë të fjalës, aq sa portat mezi mbyllen; e, ndonëse nuk ka as stufa, bën aq ngrohtë saqë bollat e bardha e të vjetra rizgjohen në varret e abatëve pararendës dhe ngjiten përmes vrimave të ajrit të bimsave, duke nxjerrë hijshëm kokën nga drushtat e rrëfyestoreve. Lexo më tej »

Nga Charles Bukowsky

E diel. Unë po ha

një qitro. në perëndim

në kishën ortodokse ruse

ka mbaruar mesha.

ajo është brune

me origjinë orientale. Lexo më tej »

Di Indrit Sinanaj

Poesie scelte dalla raccolta “Okul Defteri”

***

Tu hai detto che hai bisogno di respirare

Tu hai detto che hai bisogno

di respirare. D’urgenza

abbiamo diviso

le cose in comune lettere

principalmente

francobolli, foglie e altre

memorie. Lexo më tej »

Nga Omar Khajam

Shqipëruar nga Fan Noli

Botim i vitit 1943

Rubajit e Dashurisë

Fito një zëmër, puth-e dhe rrëmbeje,

edhe adhuroje si Alltar prej Feje;

Një qint Qabera, s’vlejnë sa një zëmër;

Zëmër kërko, Haxhi, jo Gur Qabeje.

O ti, mi Dhé m’ e zgjedhura Selvì,

M’e shtrenjtë je se shpirti e syt’e mi:

Gjë më të çmuar se sa Jeta s’ka;

M’e çmuar një qint herë më je ti!

***

Zefire, fryre, syri im të pá,

nga gjoksi zëmra m’iku dhe më la

dhe dyke fluturuar pas të rá:

Banesën sot në gjoksin t’ënt e ka.

***

Kush në Gërmadhen të ka prurë, kush?

Kush t’a çfaqur natën nurë, kush?

Kush të ka fryrë të më ndezësh furrë

nga Dashuria të sëmurë, kush?

………………………………………….

Rënkonj e psherëtinj se s’të kam pranë,

M’u-çuar zëmra, vojtjet mënt s’më lanë,

Askujt s’ia qanj dot hallin, djall’o pun:

Vrer mjalt’ e flagë-ves’ e qjell-hapsanë

***

Nga hidhërim’i ndarjes jam përpirë,

sa e sa herë zëmra m’është grirë:

Ty natën të kujtonj e psherëtinj,

Nga malli digjem, si qiri kam shkrirë…

Nga Edgar Allan Poe

Kështjella ku shërbëtori im kish guxuar të hynte me forcë, për të mos lejuar që unë, ashtu i plagosur rëndë siç isha, ta kaloja natën në qiell të hapur, qe një prej atyre ngrehinave ku përzjehej trishtimi dhe shkëlqimi, që për një kohë të gjatë kanë qenë një prani e zymtë mes Apeninesh, jo më pak në realitet, se sa në fantazinë e zonjës Redklif. Me sa dukej, kështjella qe braktisur kohët e fundit dhe përkohësisht. Ne u vendosëm në një prej dhomave më të vogla e të mobiluara me më pak salltanete. Ajo gjendej në një kullëz të largët të ndërtesës. Qe stolisur me ornamente të shumta, por ato qenë të rrënuara dhe të vjetra. Muret qenë veshur me sixhade dhe zbukuruar me trofe të shumta heraldike e larmitrajtash, si dhe me një numër jashtëzakonisht të madh tabllosh moderne tepër të gjalla, futur në korniza të gdhendura prej ari. Për këto piktura, që vareshin jo vetëm në sipërfaqet kryesore të mureve, por dhe në shumë prej skutave më të fshehta që arkitektura e çuditshme e kështjellës kishte sajuar – për këto tabllo, pra, ndoshta entuziazmi im paraprak më kishte shtyrë të ndjeja një interesim të thellë; kësisoj, e urdhërova Pedron të mbyllte kanatet e drunjta të dritareve të dhomës, meqënëse tashmë qe errur, të ndizte qirinjtë e një shandani që gjendej tek koka e shtratit tim dhe të çelte krejt kortinkat e zeza të kadifenjta, të zbukuara me thekë, që fshtillnin dhe vetë shtratin. I dëshiroja të gjitha këto për t’u lëshuar, në mos në krahët e gjumit, të paktën, këmbyerazi, herë në soditjen e këtyre tabllove, herë në leximin e vëmendshëm të një libërthi, që e kisha gjetur mbi nënkresë e që paraqiste mendime kritike dhe përshkrime të tyre.

Lexo më tej »