Nga Dino Buzzati
Do të doja që ti të vije tek unë një mbrëmje dimri dhe, të përqafuar së bashku pas xhamave të dritares, duke soditur vetminë e rrugëve të errëta e të ngrira, të kujtonim dimrat e përrallave, ku njerëzit jetojnë së toku pa e ditur. Unë dhe ti kaluam nëpër të njëjtat shtigje të magjepsura me hapa të druajtur; bashkë përshkuam pyjet plot ujq; dhe të njëjtat zana na pastronin udhën nga myshqet e nderë mbi kulla, mes fluturimesh korbash. Së toku, pa e ditur, ndoshta pamë të dy atje, tej jetën plot mistere që na priste. Aty rigëtinë për ne, për herë të parë dëshira çmendurake e të ëmbla.
Të bie në hatër, – do t’i themi njëri-tjetrit duke u përqafuar butësisht në dhomën e ngrohtë, dhe ti do të më buzëqeshësh besimplotë, ndërsa jashtë era do të tundte llamarinat që do të lëshonin tinguj të zymtë.
Por ti – tani po më ndërmendet – nuk i di përrallat e vjetra të mbretërve pa emër, të katallanëve dhe kopshteve të magjepsura. Kurrë nuk kalove, e mahnitur, nën pemët magjike që flasin me zë njeriu, as tek porta e kështjellës së braktisur nuk trokite kurrë, edhe natën nuk ece drejt dritës që ishte larg, larg, as gjumi nuk të zuri nën yjet e Lindjes, përkundur nga piroga e shenjtë.
Në mbrëmjet e dimrit, pas xhamave, ndoshta ne do të mbetemi përherë të heshtur, unë i humbur në përrallat e mia të vdekura, ti në hallet të tjera të panjohura për mua. Unë do të të pyes: “Të kujtohet?”, por ty nuk do të të bjerë ndër mend asgjë. Lexo më tej »