arabiado

Sot, vërtet është Dita Ndërkombëtare e Përkthyesve, por unë do të doja që në këtë ditë të përkujtoja shumë e shumë përkthyes shqiptarë, të preferuarit e mi, që nga Noli, Petro Zheji, Jusus Vrioni, Vedat Kokona, Klio Evangjeli, Pashko Gjeçi që e bëri Danten, Virgjilin dhe Beatriçen të këndojnë shqip, Ardian Klosi, Mira Meksi, Amik Kasoruho, dhe së fundi, por më i rëndësishmi për mua, më i madhi, Robert Shvarc. Nderimi dhe respekti im shkon për ta, (të më ndjeni, e di që kam harruar shumë të tjerë në këto çaste që po shkruaj) për të gjithë ata njerëz të mençur, që sollën në shqip kryeveprat e letërsisë botërore, që na bënë të ëndërronim tok me “Tre shokët”, na bënë të vuajmë tok me Djaloshin Verter, na shoqëruan skutave të Shkëlqimit dhe mjerimit të kurtizaneve, të njihnim dashurinë dhe çmendurinë e Ofelisë dhe të Hamletit…

Mund të vazhdoja pa fund, por fjalët e mia janë të vakëta për të shprehur mirënjohjen time si lexuese dhe, nuk e di, në mund ta quaj veten kështu, si përkthyese.

Herë-herë, ndjej se i jam futur detit më këmbë, e armatosur vetëm me pasionin, dashurinë, vullnetin dhe këmbënguljen time për letërsinë dhe përkthimin. Nuk e di se ku do të më shpjerë kjo udhë, ndoshta një ditë dhe mund të dorëzohem, por shpresoj vetëm që në fund të fundit, të vazhdoj të bëj diçka që vërtet e dua, dhe mbi të gjitha ta bëj mirë.

Dy poezi

Nuk po mendoj për asgjë - Fernando Pessoa

Nuk po mendoj për asgjë,

dhe kjo gjë qendrore, që në vetvete nuk është asgjë

më këndell, si ajrì mbrëmjesore,

e freskët n’krahasim me verën e nxehtë të ditës.

Sa bukur, nuk po mendoj për asgjë!

Të mos mendosh për asgjë

është si të kesh shpirtin të plotë e të pacënuar.

Të mos mendosh për asgjë

është si të jetosh ngushtësisht

baticën dhe zbaticën e jetës…

Nuk po mendoj për asgjë.

Më ngjan sikur jam mbështetur keq.

Një dhimbje në shpinë a në brinjë,

një shije e hidhur në gojën e shpirtit tim:

ngase, tek e mbramja,

nuk po mendoj për asgjë,

përnjëmend për asgjë,

për asgjë…

***

E shkuara - Emily Dickinson

Është një krijesë e çuditshme e shkuara

dhe tek e sheh në sy

mund t’i avitesh ngazëllimit

ose dëshpërimit.

Nëse dikë e ndesh të çarmatosur,

vrik, i thërras, merr arratinë!

Ato municionet e saj të ndryshkuara,

Ende mund të vrasin!

Përktheu nga italishtja: A.Baro