MIGJENI
Përkujtesë datëlindore
PESHA E FATIT
Na shtypi fati e na bani krymba ne kensit dykambësh që zbuluem hy’n edhe aq ma tepër e ngatërruem ny’n… shpirtënt tonë skyftera deshen të bahen pëllumba. *** (Rrini mor skyftera! Pse të baheni pëllumba? Mizat e parajsit në jetën mbrapa vorrit kanë me iu mërzitun - dhe mandej prej zorit do të pëlcisni… Prandej: pse të baheni pëllumba?) *** Fat i ynë mizor - shpatë e Damokleut. Si vall! Të gjitha përpjekjet na dështuen në terr? E jeta na bahet ma zi se skëterrë. Të vërtetat, as rrenat, s’i ndihmuen Dheut. *** Të vërtetat dhe rrenat? - Xhevahirët e çmuem. Me ta kur të duesh e shet dhe e blen botën. Por mos mendo se me ta do t’ia ndreqish rrotën… Jo se i pëlqen jetëçalë me shkuem. *** Me çalue n’anë të djathtë, me çalue n’anë të majtë… Si paljaço i gjorë që kah t’ia mbajë s’di, mbasi kambën e theu n’akrobaci - jet’ e tij asht helm pa asnjë pikë mjaltë. *** NJË NATË Grue a hyjneshë, e mbështjellun n’errsi të natës, zbriti nga sfera të panjoftuna ndër odat e mia dhe u shtrue një fllad, një e kandshme ndjesi, një heshtje parathanse zemrën don të më përpijë. Vetëm që ora këndon kangën e thjeshtë të natës -jo -jo! dhe diku larg dëgjohen tingujt e kangës. Grue a hyjneshë m’erdhi nga gjini i errsinës… Qe’! frymën ia ndjej dhe zemrën që rreh prej fellsinës. Buzët e njoma të saj, Syt e zez e të mdhaj me harmoni vijash të bindshme premtojnë një dashni të hijshme (ashtu dhe akordi i heshtjes frytin e ambël të marrveshjes) Dhe njëmend! At nat vallëzuen ndjesit e jona më një valle dëfryese, pa marrun frymë…