Rubajit e dashurisë
Nga Omar Khajam
Shqipëruar nga Fan Noli
Botim i vitit 1943
Rubajit e Dashurisë
Fito një zëmër, puth-e dhe rrëmbeje,
edhe adhuroje si Alltar prej Feje;
Një qint Qabera, s’vlejnë sa një zëmër;
Zëmër kërko, Haxhi, jo Gur Qabeje.
O ti, mi Dhé m’ e zgjedhura Selvì,
M’e shtrenjtë je se shpirti e syt’e mi:
Gjë më të çmuar se sa Jeta s’ka;
M’e çmuar një qint herë më je ti!
***
Zefire, fryre, syri im të pá,
nga gjoksi zëmra m’iku dhe më la
dhe dyke fluturuar pas të rá:
Banesën sot në gjoksin t’ënt e ka.
***
Kush në Gërmadhen të ka prurë, kush?
Kush t’a çfaqur natën nurë, kush?
Kush të ka fryrë të më ndezësh furrë
nga Dashuria të sëmurë, kush?
………………………………………….
Rënkonj e psherëtinj se s’të kam pranë,
M’u-çuar zëmra, vojtjet mënt s’më lanë,
Askujt s’ia qanj dot hallin, djall’o pun:
Vrer mjalt’ e flagë-ves’ e qjell-hapsanë
***
Nga hidhërim’i ndarjes jam përpirë,
sa e sa herë zëmra m’është grirë:
Ty natën të kujtonj e psherëtinj,
Nga malli digjem, si qiri kam shkrirë…
