arabiado

Përkujtesë datëlindore

PESHA E FATIT

Na shtypi fati e na bani krymba

ne kensit dykambësh që zbuluem hy’n

edhe aq ma tepër e ngatërruem ny’n…

shpirtënt tonë skyftera deshen të bahen pëllumba.

***

(Rrini mor skyftera! Pse të baheni pëllumba?

Mizat e parajsit në jetën mbrapa vorrit

kanë me iu mërzitun - dhe mandej prej zorit

do të pëlcisni… Prandej: pse të baheni pëllumba?)

***

Fat i ynë mizor - shpatë e Damokleut.

Si vall! Të gjitha përpjekjet na dështuen në terr?

E jeta na bahet ma zi se skëterrë.

Të vërtetat, as rrenat, s’i ndihmuen Dheut.

***

Të vërtetat dhe rrenat? - Xhevahirët e çmuem.

Me ta kur të duesh e shet dhe e blen botën.

Por mos mendo se me ta do t’ia ndreqish rrotën…

Jo se i pëlqen jetëçalë me shkuem.

***

Me çalue n’anë të djathtë, me çalue n’anë të majtë…

Si paljaço i gjorë që kah t’ia mbajë s’di,

mbasi kambën e theu n’akrobaci -

jet’ e tij asht helm pa asnjë pikë mjaltë.

***

NJË NATË

Grue a hyjneshë, e mbështjellun n’errsi të natës,

zbriti nga sfera të panjoftuna ndër odat e mia

dhe u shtrue një fllad, një e kandshme ndjesi,

një heshtje parathanse zemrën don të më përpijë.

Vetëm që ora këndon kangën e thjeshtë të natës

-jo -jo! dhe diku larg dëgjohen tingujt e kangës.

Grue a hyjneshë m’erdhi nga gjini i errsinës…

Qe’! frymën ia ndjej dhe zemrën që rreh prej fellsinës.

Buzët e njoma të saj,

Syt e zez e të mdhaj

me harmoni vijash të bindshme

premtojnë një dashni të hijshme

(ashtu dhe akordi i heshtjes

frytin e ambël të marrveshjes)

Dhe njëmend! At nat vallëzuen ndjesit e jona

më një valle dëfryese, pa marrun frymë…

Sot, vërtet është Dita Ndërkombëtare e Përkthyesve, por unë do të doja që në këtë ditë të përkujtoja shumë e shumë përkthyes shqiptarë, të preferuarit e mi, që nga Noli, Petro Zheji, Jusus Vrioni, Vedat Kokona, Klio Evangjeli, Pashko Gjeçi që e bëri Danten, Virgjilin dhe Beatriçen të këndojnë shqip, Ardian Klosi, Mira Meksi, Amik Kasoruho, dhe së fundi, por më i rëndësishmi për mua, më i madhi, Robert Shvarc. Nderimi dhe respekti im shkon për ta, (të më ndjeni, e di që kam harruar shumë të tjerë në këto çaste që po shkruaj) për të gjithë ata njerëz të mençur, që sollën në shqip kryeveprat e letërsisë botërore, që na bënë të ëndërronim tok me “Tre shokët”, na bënë të vuajmë tok me Djaloshin Verter, na shoqëruan skutave të Shkëlqimit dhe mjerimit të kurtizaneve, të njihnim dashurinë dhe çmendurinë e Ofelisë dhe të Hamletit… »»

Dje kam njohur një njeri të mrekullueshëm. Një palë sy të zinj, të gjallë, plot jetë, flokë të zinj të shkurtër dhe teksa flet, lëviz kokën herë pas here si për t’u dhënë më tepër forcë fjalëve.
Ky njeri më ka mahnitur me forcën dhe guximin e vet, me dashurinë e madhe për jetën, me gëzimin dhe harenë që përcjell veç me praninë e vet.
Jo, nuk është burri ideal, nuk është burri i duhur në çastin e duhur, është thjesht një vajzë. Një vajzë jo më shumë se njëzet e gjashtë vjeç.
E çë pastaj, do të pyesë ndokush, ç’paska kaq të veçantë kjo vajzë e bukur njëzet e gjashtë vjeçare? Bota është e mbushur plot me vajza të këtilla, madje dhe fort të famshme, shumë më të bukura, shumë më të suksesshme, shumë më të pasura… E di, e di, por ajo vajzë ka një histori të veçantë.
Pikërisht sot, bëhen dymbëdhjetë vjet qysh nga dita kur, një plumb qorr i mallkuar, këputi në mes jetën e saj, e ndau më dysh si me thikë, atëherë dhe tani, para dhe pas… Qysh prej dymbëdhjetë vjetësh ajo është gozhduar në një karrige me rrota dhe gjithnjë ka nevojë për dikë që ta shoqërojë. Por as kjo nuk është e veçanta e saj. »»